history

2013

  • Status Quo

  • Status Quo official website

    UK

    We zijn nog geen beetje trots dat we met deze band een gaatje in onze historiek kunnen dichtrijden en tegelijk deze editie feestelijk afsluiten ook al blijven we ons afvragen waarom The Quo niet eerder op onze affiche stond.
    Als je de geschiedenis van deze oude krijgers nagaat, kom je al snel uit bij The Spectres, een boogie-woogie en rockband, die in 1962 (!!) werd opgericht door Francis Rossi, de man die ook vandaag nog het roer in handen heeft van wat sinds 1967 Status Quo is. Eind 1967, nadat Rick Parfitt de band kwam vervoegen –ook hij is er vandaag nog altijd bij-, hadden ze hun eerste hit met “Pictures of Matchstick Man”, al snel gevolgd door “Blackveils of Melancholy” en “Ice In The Sun”, stuk voor stuk nummers die heel nadrukkelijk de Engelse psychedelische sfeer van die tijd uitademen, maar nog wel fier overeind staan.
    Gaandeweg sloegen ze de richting in van de rechttoe-rechtaan-rock ‘n’ roll die vooral weg wilde blijven van moeilijkdoenerij: drie akkoorden konden meestal volstaan, teksten mochten kort en voor herhaling vatbaar zijn en vooral: het ritme moest steevast aanstekelijk zijn. Dat leverde een pak hits op: “Mean Girl”,” Paper Plane”, “Caroline”,” Down down”, “Break the Rules”, “Whatever you want”, “Rockin all over the world”, “The Wanderer” en” In the army now” zijn wellicht bekend bij jong zowel als bij oud. De band is niet voor niets uitgeroepen tot meest succesvolle Engelse band aller tijden: hun aantal hitnoteringen is groter dan dat van eender welke andere Britse band.
    Vandaag staan ze dus eindelijk op ons podium. Hun nieuwe plaat, “Bula Quo” is net uit, evenals de gelijknamige film waarin Rossi en Parfitt meespelen. En U mag daar dus bij zijn….Jawel: luchtgitaar ten zeerste aanbevolen!

    last visit

    line-up

    • Francis Rossi [vocals, guitar] Ι
    • Rick Parfitt [vocals, guitar] Ι
    • Andy Bown [keyboards] Ι
    • John Rhino Edwards [bass] Ι

    discography

    • Piledriver [1972] Ι
    • Hello! [1973] Ι
    • On The Level [1975] Ι
    • Blue For You [1976] Ι
    • Rockin’ All Over The World [1977] Ι
    • Whatever You Want [1979] Ι
    • Just Supposin' [1980] Ι
    • 1+9+8+2 [1982] Ι
    • In The Army Now [1986] Ι
    • Ain’t Complaining [1988] Ι
    • Thirsty Work [1994] Ι
    • In Search of the Fourth Chord [2007] Ι
    • Quid Pro Quo [2011] Ι
    • Bula Quo [2013] Ι
  • Gov’T Mule

  • Gov’T Mule official website

    USA

    Ook alweer zes jaar geleden is het, dat Warren Haynes bij ons te gast was met wat ooit begon als een hobbygroepje met Allen Woody, met wie hij samenspeelde in de Allman Brothers Band. Woody is intussen al bijna tien jaar niet meer onder ons, maar Gov’t Mule, spreek uit “Government Mule”, blijft onverminderd doorwerken.
    In de achttien jaar dat ze bestaan, brachten ze een dik dozijn platen uit, waarvan ongeveer de helft liveregistraties zijn. Dat heeft zo zijn redenen: Gov’t Mule is uitgegroeid tot één van de belangrijkste jambands van dit ondermaanse en typisch aan die bands is nu eenmaal dat ze vooral live op hun best zijn. Dat wil al eens resulteren in nummers van een kwartiertje of het kan gebeuren dat de band de volledige “Who’s Next” van The Who covert, maar dit mag, voor een geoefend publiek zoals het onze, natuurlijk geen bezwaar zijn!
    Covers zullen er ook deze keer tussen zitten, maar ook voor ons is het nog een raadsel of het deze keer om Grateful Dead, Led Zeppelin, Pink Floyd of The Red Hot Chili Peppers zal gaan. Wat wel vaststaat is dat er heel intens en op hoog niveau gemusiceerd zal worden, dat elk van de bandleden zich voor de volle honderd procent zal geven en dat u dit jambandfeestje niet snel zult vergeten. Dat was zo in 2007, dat zal niet anders zijn in 2013.
    In de sixties en seventies hadden we ’t over The Dead, nu spreken we met evenveel respect over The Mule.

    last visit

    line-up

    • Warren Haynes [vocals, guitar] Ι
    • Jorgen Carlsson [bass] Ι
    • Danny Louis [keys] Ι
    • Matt Abts [drums] Ι

    discography

    • Gov’t Mule [1995] Ι
    • Live at Roseland Ballroom [1996] Ι
    • Dose [1998] Ι
    • Live With A Little Help From My Friends [1999] Ι
    • Life Before Insanity [2000] Ι
    • The Deep End Vol 1 & 2 [2002] Ι
    • Déjà Voodoo [2004] Ι
    • High & Mighty [2006] Ι
    • Mighty High [2007] Ι
    • By A Thread [2009] Ι
    • Millenium [2010] Ι
  • Royal Southern Brotherhood

  • Royal Southern Brotherhood official website

    USA

    Misschien, heel misschien, is dit een naam die u niet veel zegt. En dan vraagt u zich wellicht af waarom deze band zo hoog op onze affiche staat. Het antwoord is eigenlijk vrij eenvoudig: dit is een Supergroep, met grote S, een verschijnsel dat in de blues en aanverwante muziekstijlen niet zo vaak voorkomt.
    We leggen even uit: in de zuidelijke States heb je twee muzikale dynastieën, waarvan het vermelden van de naam alleen al voldoende is om de gespreken in luidruchtige cafés te laten verstommen. Dat zijn het geslacht Allman en het geslacht Neville. En laat dat nu net de kern zijn van Royal Southern Brotherhood: Devon Allman is de zoon van Gregg en Cyril Neville is één van de broers.
    Als toegevoegde waarde komen daar nog bij: Mike Zito, de wondergitarist die u eerder op de dag al kon meemaken, bassist Charlie Wooton, een oudgediende van vele zuidelijke muziekveldslagen en drummer Yonrico Scott, die hier vier jaar geleden al stond met de Derek Trucks Band.
    Het gebeurt wel eens vaker dat het geheel in dergelijke gevallen niet aanwijsbaar groter wordt dan de som van de delen, maar deze keer zijn we er vrij gerust in: deze superklassers spelen haast zeven dagen op zeven samen en hun titelloze debuutplaat is er werkelijk eentje om duimen en vingers bij af te likken. De liveset zal van hetzelfde laken een pak zijn: broeierige swampblues en –rock, boordevol soul en gospelinvloeden.

    last visit

    line-up

    • Cyril Neville [vocals, percussion] Ι
    • Devon Allman [vocals, guitar] Ι
    • Mike Zito [vocals, guitar] Ι
    • Charlie Wooton [bass] Ι
    • Yonrico Scott [drums] Ι

    discography

    • Royal Southern Brotherhood [2012] Ι
  • Bettye LaVette

  • Bettye LaVette official website

    USA

    Ook hier kunnen we spreken van een terugkeer in stijl. Bettye was in 2006 al eens bij ons te gast en dat zal menige trouwe festivalbezoeker zich vast nog herinneren. Sinds die tijd is de inmiddels vijftigjarige carrière van The Great Lady of Soul in een regelrechte stroomversnelling terecht gekomen en dus is het niet meer dan normaal dat ze vandaag opnieuw bij ons op het podium staat.
    De eerste single van Betty,” My Man-He’s a Loving Man” dateert al van 1962. Toen ze drie jaar later nogmaals scoorde met “Let Me Down Easy”, leverde dat haar een plaatsje op in The James Brown Revue
    Vandaag, dik vijftig jaar later dus, is Bettye toe aan de derde plaat uit het drieluik dat haar grote comeback vertegenwoordigt: “I’ve Got My Own Hell To Raise”, in productie van Joe Henry was het eerst. Daarop stonden alleen maar songs die door vrouwen geschreven werden.
    In 2007 volgde dan “The Scene of The Crime” met Drive By Truckers-voorman Patterson Hood in de producersstoel en in 2010 “Interpretations, The British Rock-songbook”. Alle drie deze platen laten vooral horen wat voor ongemeen sterke zangeres Bettye LaVette wel is. Je zou haar, als het ware, een telefoongids kunnen laten zingen en het zou nog geweldig klinken.
    Vandaag kijkt zij terug: er is de zopas verschenen autobiografie “A Woman Like Me” en er is “Thankful ‘n’ Thoughtful”, de jongste plaat, die eigenlijk gewoon een Amerikaanse versie is van wat “Interpretations” was voor Britse songs.

    last visit

    line-up

    • Bettye LaVette [vocals] Ι
    • Alan Hill [keys] Ι
    • Brett Lucas [guitar] Ι
    • Charles Bartels [bass] Ι
    • Darryl Pierce [drums] Ι

    discography

    • Tell Me A Lie [1982] Ι
    • Not Gonna Happen Twice [1992] Ι
    • A Woman Like Me [2003] Ι
    • I’ve Got My Own Hell To Raise [2005] Ι
    • The Scene of the Crime [2007] Ι
    • Interpretations: The British Rock Songbook [2010] Ι
    • Thankful ‘n’ Thoughtful [2012] Ι
  • Eric Bibb & Staffan Astner

  • Eric Bibb & Staffan Astner official website

    USA/SWE

    Zullen we maar meteen een nieuwe categorie in het leven roepen? Die van “artiesten die al lang bij ons hadden moeten spelen maar er kwam telkens iets tussen”? Wel in die categorie is Eric Bibb zonder twijfel lijstaanvoerder. We volgen hem al heel lang en we wilden hem graag, maar je kunt nu eenmaal slechts een beperkt aantal mensen per jaar programmeren en de agenda’s moeten ook nog meewillen. Maar goed: Eric staat er dit jaar en daar zijn we heel blij mee.
    Van kleine Eric was al snel duidelijk dat hij muzikaal meer dan redelijk getalenteerd was en dat talent heeft hij, beetje bij beetje zodanig ontwikkeld, dat je hem vandaag zonder overdrijven de nieuwe Taj Mahal kunt noemen: blues blijft de basis, akoestische gitaar en mondharmonica de hoofdingrediënten, maar muzikale grenzen zijn er niet of nauwelijks.
    Dat resulteert in een heel aardige productie: ruim twintig platen, waarvan overigens een paar hele mooie met pa Leon Bibb, maar ook samenwerkingen met allerlei gelijkgestemde zielen van over de hele wereld.
    Vandaag is Eric in het gezelschap van de Zweedse gitaarmeester Staffan Astner, met wie hij twee jaar geleden de hele straffe live plaat “Troubadour Live” uitbracht. Het is zondagmiddag en dus tijd voor een beetje luistermuziek: twee heel sterke muzikanten, gewapend met hun gitaren en een batterij songs fleuren zonder twijfel uw zondagmiddag op.

    last visit

    line-up

    • Eric Bibb [vocals, guitar, harmonica] Ι
    • Staffan Astner [guitar] Ι

    discography

    • Ain’t It Grand [1972] Ι
    • Rainbow People [1977] Ι
    • Golden Apples of the Sun [1983] Ι
    • Spirit & The Blues [1996] Ι
    • Good Stuff [1997] Ι
    • Me To You [1997] Ι
    • Home To Me [1999] Ι
    • Roadworks [2000] Ι
    • Just Like Love [2000] Ι
    • Painting Signs [2001] Ι
    • Natural Light [2003] Ι
    • A Ship Called Love [2005] Ι
    • Diamond Days [2006] Ι
    • 12 Gates to the City [2006] Ι
    • Get On Board [2008] Ι
    • Spirit I Am [2008] Ι
    • Booker’s Guitar [2010] Ι
    • Blues Ballads & Work Songs [2011] Ι
    • The Haven [2011] Ι
    • Troubadour Live [2011] Ι
    • Deeper In The Well [2012] Ι
  • Doghouse Sam & his Magnatones

  • Doghouse Sam & his Magnatones official website

    B

    In alle bescheidenheid kunnen we ons geen betere manier voorstellen om ons zondagluik af te trappen, dan met deze grensoverschrijdende rockin’ rhythm ’n’ bluesband uit onze onmiddellijke buurt. Twee jaar geleden waren ze amper geboren, of ze stonden al op ons vrijdagavondpodium. Dat was een zodanig groot succes, dat we vonden dat ze dit jaar een trapje hoger mochten.
    We zijn zo vrij onszelf even te herhalen. In 2011 schreven we in onze festivalbrochure: “ook al uit onze regio en met een verleden bij bands als The Rhythm Bombs en The Seatsniffers, grijpen deze jongens terug naar de naakte essentie: gitaar, drums, staande bas en een pak sterke, ongepolijste rauwe bluessongs. Meer is echt niet nodig om een feestje te bouwen, maar let toch een beetje op: deze heren schrikken er niet voor terug U af en toe een fikse stomp in de maag te geven. Komaan: klik die gordels vast en ride the Blues Highway!”
    We zijn dus twee jaar en een geweldige CD, Buddha Blue, verder en we hoeven niks, maar dan ook niks terug te nemen van wat we toen schreven. Bijgevolg: vroeg opstaan op zondag, want het feestje begint al op de middag!

    last visit

    line-up

    • Doghouse Sam [vocals, guitar, harmonica] Ι
    • Jack Fire [bass] Ι
    • Franky Gomez [drums] Ι

    discography

    • Buddha Blue [2012] Ι
  • Mike Zito

  • Mike Zito official website

    Saturday 15 July 16u15 - 17u30 USA

    last visit

    line-up

    • Mike Zito [vocals, guitar] Ι
    • Zach Zito [guitar ] Ι
    • Terry Dry [bass] Ι
    • Math Johnson [drums] Ι
  • The Robert Cray Band

  • The Robert Cray Band official website

    USA

    last visit

    line-up

    • Robert Cray [vocals, guitar] Ι
    • Jim Pugh [keyboards] Ι
    • Richard Cousin [bass] Ι
    • Les Falconer [drums] Ι

    discography

    • Who’s Been Talking [1980] Ι
    • Bad Influence [1983] Ι
    • False Accusations [1985] Ι
    • Strong Persuader [1986] Ι
    • Don’t Be Afraid of the Dark [1988] Ι
    • Midnight Stroll [1990] Ι
    • I Was Warned [1992] Ι
    • Shame & a Sin [1993] Ι
    • Some Rainy Morning [1995] Ι
    • Sweet Potato Pie [1997] Ι
    • Take Your Shoes Off [1999] Ι
    • Shoulda Been Home [2001] Ι
    • Time Will Tell [2003] Ι
    • Twenty [2005] Ι
    • This Time [2009] Ι
    • Nothin’ But Love [2012] Ι
  • The Fabulous Thunderbirds

  • The Fabulous Thunderbirds official website

    USA

    last visit

    line-up

    • Kim Wilson [Lead Vocal & Harmonica] Ι
    • Randy Bermudes [Bass Guitar] Ι
    • Mike Keller [Guitar] Ι
    • Jason Moeller [Drums] Ι
    • Johnny Moeller [Guitar] Ι

    discography

    • Girls Go Wild [1979] Ι
    • What's the Word [1980] Ι
    • Butt Rockin' [1981] Ι
    • T-Bird Rhythm [1982] Ι
    • Tuff Enuff [1986] Ι
    • Hot Number [1987] Ι
    • Powerful Stuff [1989] Ι
    • Walk That Walk, Talk That Talk [1991] Ι
    • Roll of the Dice [1995] Ι
    • High Water [1997] Ι
    • Painted On [2005] Ι
    • Thunderbirds! [2009] Ι
    • On the Verge [2013] Ι
  • Heritage Blues Orchestra

  • Heritage Blues Orchestra official website

    USA

    Toen begin 2012 “And Still I Rise” uitkwam, ging er een siddering door het blueswereldje: het was namelijk heel lang geleden dat zowat iedereen het erover eens was dat deze plaat een “gebeurtenis” was en dat de band erachter, noch min noch meer als supergroep omschreven moest worden.
    Dat heeft voor een stuk met de naamkeuze te maken: de band is niet te beroerd om daarin alleen al te laten uitschijnen wat op plaat en op het podium ook blijkt: het gaat hier om mensen die de erfenis beheren van de verschillende muziekgenres en –stijlen die we allemaal associëren met het diepe zuiden van de Verenigde Staten: gospel, Delta Blues, worksongs en spirituals.
    Zanger en gitarist Bill Sims vormt met z’n zingende dochter Chaney en collega Junior Mack de kern van deze bende, die ook nog eens vijf blazers in de actie betrekt. Sims en Mack draaien al tijden mee en zij zijn diegenen die het repertoire van de band bepalen. Van “Clarksdale Moan” over “Big Legged Woman” tot “Catfish Blues”: allemaal standards, die door HBO nieuw leven worden ingeblazen en die ook op ons festivalterrein als welgekomen verfrissingen over onze hoofden uitgestort zullen worden. Deze band, dames en heren, speelt een soort blues, die nooit meer authentieker vertolkt kan worden dan door wat zij doen. Geen gitaargeweld hier, maar stemmen en blazers. Verwacht u dus aan alles tussen countryblues en jazz en breng dus vooral uw beste stel oren mee!

    last visit

    line-up

    • Bill Sims Jr. [vocals, guitar, piano] Ι
    • Chaney Sims [vocals] Ι
    • Junior Mack [vocals, guitar] Ι
    • Bruno Wilhelm [saxophone] Ι
    • Vincent Bucher [harmonica] Ι
    • Michael Caskey [drums] Ι
    • Jean Gobinet [trumpet] Ι
    • Bernard Balestier [trumpet] Ι
    • Didier Havet [trombone, tuba] Ι

    discography

    • And Still I Rise [2012] Ι
  • Hugh Laurie

  • Hugh Laurie official website

    UK

    Natuurlijk denkt iedereen bij het horen van deze naam eerst aan de acteur en aan zijn personage Dr. House, maar zowat de hele muziekwereld was twee jaar geleden meer dan aangenaam verrast toen “Let Them Talk” uitkwam. Dat was toen de debuutplaat van iemand die, zo bleek, even sterk musiceert als hij acteert. Piano en gitaar zijn zijn geliefkoosde instrumenten en de debuutplaat, geproduceerd door Joe Henry, werd mee ingespeeld en –gezongen door hele Grote Namen als Irma Thomas, Allen Toussaint, Tom Jones en ’s mans grote held, Dr. John..
    Laurie dompelde zich onder in de muziek van New Orleans en ging aan de slag met de erfenis ervan, wat op zijn minst opmerkelijk genoemd mag worden voor een blanke Engelse middenklasser. Het resultaat was een bijzonder fraaie plaat en een rist concerten in Europa en de States.
    Vandaag is er de tweede plaat,”Didn’t It Rain” en opnieuw laat Laurie horen dat hij heel erg goed naar de zwarte medemens geluisterd heeft en dat hij zich diens muziek eigen gemaakt heeft. Een bakkersdozijn standards passeert de revue en is eigenlijk de heel logische verderzetting van wat begon met “Let Them Talk”.
    Dit concert wordt dus een snoepje om heel erg naar uit te kijken: dat van een straffe acteur die niet speelt dat hij de blues speelt….

    last visit

    line-up

    • Hugh Laurie [vocals, piano] Ι
    • Mark Goldenberg [guitar] Ι
    • David Piltch [bass] Ι
    • Herman Matthews [drums] Ι
    • Vincent Henry [horns] Ι
    • Elizabeth Lea [trombone] Ι
    • Jean Mac Lain [vocals] Ι
    • Gaby Moreno [Gaby Moreno: ] Ι

    discography

    • Let Them Talk [2011] Ι
    • Didn’t It Rain [2013] Ι
  • The Delta Saints

  • The Delta Saints official website

    USA

    Exact veertien seconden ver waren we bij het beluisteren van “Pray On”, de debuut-ep van The Delta Saints, en we waren hopeloos verkocht. Dat ging nog een stapje verder met “Bird Called Angola”, waarin de band op onnavolgbare wijze de Deltafeeling wist op te roepen.
    Dat heeft dit vijftal, dat elkaar ontmoette tijdens hun studentenjaren in Nashville (!!!) gemeen met bands als Alabama Shakes of Gary Clark Jr.: het mag, nee eigenlijk moét het, allemaal wat vuil en vettig klinken; je hoeft absoluut niet moeilijk te doen om je songs te laten overkomen, maar je moet wel kunnen spelen. Die filosofie, dus.
    Dat spelen, dat heeft de band de voorbije vijf jaar wel onder de knie gekregen: elk jaar opnieuw om en bij de 150 optredens per jaar. Da’s drie keer per week gemiddeld: daar kun je dus mee buitenkomen. De full length debuut CD is er sinds een paar maanden en die laat tenvolle horen hoezeer het vele live spelen de hechtheid van de band ten goede is gekomen.
    U mag zich dus voorbereiden op een bad in de muddy Mississippi, maar laat u zich vooral niet misleiden door de groepsnaam: “heiligen” zijn Ben Ringel en de zijnen allerminst, maar dat hoeft natuurlijk niet voor exponenten van de nieuwe golf van de “Devil’s Music”!

    last visit

    line-up

    • Ben Ringel [vocals, dobro] Ι
    • Dylan Fitch [guitar] Ι
    • David Supica [bass] Ι
    • Ben Azzi [drums] Ι
    • Nate Kremer [keyboards] Ι

    discography

    • Pray On [2009] Ι
    • Bird called Angola [2010] Ι
    • Death Letter Jubilee [2013] Ι
  • Rita Engedalen

  • Rita Engedalen official website

    NO

    Dat Scandinavië iets met blues heeft, is algemeen bekend. Dat onze programmator iets met Scandinavië heeft, blijkt ten overvloede uit de rist namen die hij ginds ging zoeken om onze affiches te sieren. Zo kwam hij deze keer in Noorwegen uit en wel bij de Noorse “Queen of the Blues”, Rita Engedalen.
    Al mag ze bij ons niet meteen een bekende naam genoemd worden, toch is Rita niet echt meer een debutante. Vorig jaar verscheen immers haar vierde plaat in negen jaar tijd. Bij elk van de vorige vier, was ze minstens genomineerd voor een Noorse Grammy Award. Ze won vorig jaar heel overtuigend de European Blues Challenge en heeft een heel stevige live reputatie opgebouwd. Die dankt ze zowel aan haar aparte gitaarspel als aan haar stem, die ergens halverwege folk en blues zit.
    Denk aan namen als Elisabeth Cotten, Jessie Mae Hemphill (met wie Rita bevriend was), Ida Cox of Memphis Minnie en u bent ongeveer in de buurt. Amerikaanse folk met bluesinvloeden of omgekeerd…voor Rita Engedalen maakt het allemaal niet zoveel uit.

    last visit

    line-up

    • Rita Engedalen [vocals, guitar] Ι
    • Morten Omlid [guitar] Ι
    • Jens Haugen [bass] Ι
    • Robert Petterson [drums] Ι

    discography

    • Hear Song [2004] Ι
    • Heaven Ain’t Ready For Me Yet [2006] Ι
    • The Tree Still Standing [2008] Ι
    • Chapels and Bars [2011] Ι
  • Sugar Boy and The Sinners

  • Sugar Boy and The Sinners official website

    NL

    Toegegeven: we hadden vorig jaar geen enkele Hollandse band op onze affiche staan en we proberen dat foutje deze keer goed te maken.
    Sugar Boy Vielvoije is, ondanks zijn jonge leeftijd, al erg beslagen op de bluesharp en hij rekent natuurlijk Little Walter tot zijn favorieten. Broertjes Ronnie (gitaar) en Vinnie (staande bas) Guérin hebben het meer voor James Harman en Nick Curran, terwijl drummer Frank Duindam The Paladins citeert.
    Jawel, we gaan naar de door gitaar en mondharmonica gedreven West Coast-blues. De Guerinbroers ontmoetten Sugar Boy bijna toevallig eind 2010 bij een jamsessie en amper enkele maanden later speelden ze al hun eerste concert. Vandaag, twee jaar later, na het winnen van de Dutch Blues Challenge, een vierde plaats op de European Blues Challenge in Toulouse en een halve finaleplaats op de World Blues Challenge in Memphis, moet je als bluesliefhebber al erg veel moeite doen om de kerels niet ergens op een festivalaffiche tegen te komen.
    Deze zomer staan ze werkelijk ongeveer overal waar blues de hoofdtoon voert en dus ook bij ons. Hun debuutplaat zou er rond deze tijd moeten zijn en daar kijken wij reikhalzend naar uit.

    last visit

    line-up

    • Sugar Boy Vielvoije [vocals, harmonica] Ι
    • Ronnie Guérin [guitar] Ι
    • Vinnie Guérin [bass] Ι
    • Frank Duindam [drums] Ι

    discography

    • All You Can Eat [2014] Ι
  • The Excitements

  • The Excitements official website

    ES

    Vrijdagavond afsluiten met een band uit Spanje: het is weer eens wat anders. Ergens zagen we de muziek van The Excitements omschreven staan als “funky shit, straight from Barcelona” en daar is geen letter van gelogen. Zelf noemt de band haar muziek “hot hot hot rhythm and soul” en ook dat klopt als een bus. Wie dergelijke omschrijvingen leest, komt al snel uit bij James Brown en Tina Turner en jawel hoor: ook die vergelijkingen zijn absoluut correct!
    Koko-Jean Davis, de superenergieke zangeres, moet als kind ergens in een bad met soultoverdrank gevallen zijn: haar stem is voor de sixties gemààkt en haar podiumact deed ons meer dan eens aan de betreurde Etta James denken en de term “dynamiet” is nooit ver weg, als je haar bezig ziet.
    De Catalaanse band weet als weinig andere de old skool sfeer op te roepen en verwerkt alle goeds van zowel funk, afrobeat, soul, rhythm and blues en rock ‘n’ soul tot een werkelijk stomende cocktail. De Italiaanse Rolling Stone schreef over The Excitements “they’re not just a band, they’re an atomic bomb”. En zo is het maar net!

    last visit

    line-up

    • Koko Jean Davis [vocals] Ι
    • Roberto Gomez Ezquerro [lead guitar] Ι
    • Adrià Gual [guitar] Ι
    • Nicolas Rodriguez [baritone sax] Ι
    • Jauregui Hanzon [baritone sax] Ι
    • Marc Lloret Ginesta [alto sax] Ι
    • Daniel Segura Villanova [bass] Ι
    • Francisco Ayala Gallardo [drums] Ι

    discography

    • The Excitements [2011] Ι
  • Virgil and The Accelerators

  • Virgil and The Accelerators official website

    UK

    Piepjong zijn ze, Virgil McMahon en zijn Accelerators. Hijzelf moet nog 21 worden en van drummende broer Gabriel (20) en bassist Jack Timmis (23) kun je ook met de hand op het hart zeggen dat ze niet meteen met brugpensioen zullen kunnen vertrekken.
    Daar is trouwens allerminst reden toe, want het trio debuteerde twee jaar geleden op redelijk verschroeiende wijze met “The Radium”, een plaat die bulkte van de zelfgeschreven songs, maar onmiddellijk vertrouwd in de oren klonk. Begin dit jaar was er de cd/dvd “Live at Marshall” en nu staan ze dus bij ons. In hun thuisland over het Kanaal zijn ze intussen een vertrouwde naam geworden, maar hier bij ons moet het allemaal nog zo’n beetje beginnen en wij zijn best trots dat we daarvoor gastheer mogen zijn.
    Maak u klaar voor een portie decibels, een flinke toef SRV, nogal wat Hendrix maar vooral voor steengoeie powerrock of bluesrock, als u dat liever hoort.

    last visit

    line-up

    • Virgil McMahon [vocals, guitar] Ι
    • Jack Timmis [bass] Ι
    • Gabriel McMahon [drums] Ι

    discography

    • The Radium [2011] Ι
    • Live at Marshall [2012] Ι
  • Slick Nick & The Casino Special

  • Slick Nick & The Casino Special official website

    B

    Vanaf dit moment is er geen reden meer om het gaspedaal niet volop ingedrukt te houden: het feestje is halfweg en dus mag er gedanst worden. Daarvoor hebben wij Slick Nick en zijn bende ingehuurd. Ze zijn al een tijdje graag geziene gasten op parties allerhande en wie al eens een avondje “Radio Modern” meemaakte, liep hen vast ook tegen het lijf.
    Bij deze mannen lijkt het alsof de fifties van vorige eeuw nooit voorbij gegaan zijn: strak in het pak, de das een beetje losser, swingen zij de nacht in. Razende toetsen, scheurende saxen, een retenstrakke ritmesectie en een vleesgeworden entertainer als zanger… Dat zegt al iets, maar wat zij serveren doet nog meer watertanden: swing, jive rock ‘n’ roll en echte rhythm and blues. All Aboard!

    last visit

    line-up

    • Nico ‘Slick Nick’ Ducony [vocals] Ι
    • Jan Schaeken [sax] Ι
    • Bart Geysels [sax] Ι
    • Michel Van den Bosch [guitar] Ι
    • Johan Kaers [bass] Ι
    • Christophe Foulon [keys] Ι
    • Jerry Van den Wyngaert [drums] Ι

    discography

    • All Aboard [2013] Ι
  • Hideaway

  • Hideaway official website

    B

    Er was eens een spreekwoord, dat wij ons niet helemaal kunnen herinneren (de leeftijd) maar het had te maken met “bloed” en “kruipen” en “gaan”….
    Om maar te zeggen dat de feestelijkheden dit jaar met recht en reden afgetrapt worden door een band van bij ons, die na een lange stilte besloten heeft om opnieuw de podia te gaan bestormen.
    Hideaway, de trots van Brugge, bestaat dit jaar 27 jaar en is daarmee de Belgische bluesband met de langste staat van dienst. U kent Ralph Bonte natuurlijk ook als jarenlange presentator van ons festival, u kent Patrick Cuyvers allicht van zijn job op het podium en van zijn optredens in verschillende bands die eerder bij ons langs kwamen.
    U merkt het: hier zijn uitdrukkingen als “huis van vertrouwen”, “rots in de branding” en “door de wol geverfd” op hun plaats.

    last visit

    line-up

    • Ralph Bonte [guitar, vocals] Ι
    • Jean-Marie Herman [guitar] Ι
    • Johan Guidée [drums] Ι
    • Eric Vandekerckhove [bass] Ι
    • Geeraard De Groote [sax] Ι
    • Patrick Cuyvers [keyboards] Ι

    discography

    • Hideaway [1989] Ι
    • Come Inside [1992] Ι
    • Unable to Label [1996] Ι
    • Live 76’51” [2004] Ι