Blues Peer Logo
Blues Festival - Tickets

Klik op de bandnamen voor meer info.

  • Kenny Wayne Shepherd

  • Kenny Wayne Shepherd official website

    zondag 21 juli 22u00 - 23u30 USA

    Zeven jaar zijn er verstreken, sinds de vorige en enige doortocht van deze gitarist, die ons toen allemaal omver blies met zijn razendsnelle en overdonderende gitaarsalvo’s en waar je onmogelijk naast kunt luisteren, is de vaststelling dat Kenny, die intussen papa geworden is en de kaap der veertig jaren gerond heeft, ontzettend geëvolueerd is. De man is nog altijd bijzonder virtuoos, maar daar komt al een paar platen lang een soort rust, een dosering bij, die maakt dat je beter kunt luisteren naar zijn verhaal, precies omdat hij momenten van stilte en rust is gaan inbouwen. Dat hij sindsdien ook zelf meer is gaan zingen, is ontegensprekelijk van nut om de songs achter de gitaarmuur te herkennen en te waarderen, zodat we Kenny vandaag kunnen voorstellen als een man, die, na ruim twintig jaar, zijn eigen stem en zijn eigen personage als zanger, componist en gitarist heeft ontdekt. Zijn jongste plaat, “The Traveler”, die nauwelijks enkele weken oud is, is daar een fraai bewijs van: Kenny stààt er, meer en beter dan ooit. De miljoenen verkochte platen, de ontelbare live concerten…ze hebben er allemaal toe bijgedragen dat hij eigenlijk nu pas tenvolle de veelvuldige lofprijzingen en Awards die de muziekbusiness zijn richting uit stuurde, gestalte kan geven. Kenny is een meesterlijke gitarist, technisch van de allerbesten van zijn generatie, maar hij is vandaag ook een heel goeie zanger en vooral, een heuse muzikant geworden, die zijn gitaar ten dienste stelt van de song.

    Dat doet natuurlijk niets af van de energie, die hij nog altijd kwistig en krachtig rondstrooit, als hij op het podium staat: we zijn er vrij zeker van dat hij zich straks weer eens aan een cover van Bessie Smith, Albert King of Stevie Ray Vaughan zal wagen en op die manier in stijl deze 35ste editie van ons festival zal afsluiten.

    last visit

    line-up

    • Kenny Wayne Shepherd [vocals, guitar ] Ι
    • Hunt Noah [vocals] Ι
    • Nelson Scott [bass] Ι
    • Krown Joe [keyboard] Ι
    • Layton Chris [drums] Ι
  • Black Box Revelation

  • Black Box Revelation official website

    zondag 21 juli 20u00 - 21u30 BE

    Toegegeven: ook ons zijn de gefronste wenkbrauwen en de wat zure commentaren op social media niet ontgaan, sinds wij deze twee bijzondere jongens van bij ons aan ons programma toegevoegd hebben. Maar…wij blijven rotsvast overtuigd van het terechte van die keuze… Dat is eigenlijk echt makkelijk uit te leggen aan wie bereid is om te luisteren en die niet zomaar afgaat op het feit dat Dries Van Dick en Jan Paternoster nu alweer een dik dozijn jaren geleden tweede werden in de Rock Rally van Humo.

    Wie naar deze onvoorstelbaar hard werkende band-van-twee wil luisteren, hoort vast de blues in hun muziek: die zit er namelijk overduidelijk in verweven, om niet te zeggen dat de blues hét fundament is van hun inderdaad verschroeiende rock-repertoire. Zo’n samengaan, dat noemen we hier “bluesrock”, maar dan niet van de twaalfmatensoort. Dit is bluesrock 2.0: razende druls, grimmige gitaren…dat klopt allemaal, maar wààr de beide heren over zingen en hoé ze dat doen, dat is onmiskenbaar verwant aan wat de pioniers een eeuw geleden ook al deden. Kijk, u en wij zien er vermoedelijk niet helemaal hetzelfde uit als onze respectievelijke overgrootouders en toch komt het niet bij ons op om te ontkennen dat we hun afstammelingen zijn. Net hetzelfde geldt voor de opmerkelijke, eenentwintigste-eeuwse benadering van de Revelation: dit is de blues zoals hij zou klinken als toen nu was geweest. Dat andere buitenbeentje, Seasick Steve zag er alvast niet tegenop om met deze jongens samen te werken en hij speelt dan ook mee op hun jongste plaat, die verder bulkt van de hevige, intense, messcherpe maar altijd melodieuze songs, waar het bluesgevoel van afdruipt. Nomen est omen, zegden sommige Romeinen al en daar sluiten we ons graag bij aan: dit wordt namelijk een heuse ontdekkingsreis!

    last visit

    line-up

    • Jan Paternoster [vocals, guitar] Ι
    • Dries Van Dijck [drums] Ι
  • The Allman Betts Band

  • The Allman Betts Band official website

    zondag 21 juli 18u00 - 19u30 USA

    Ouderen onder ons krijgen allicht last van tuitende oortjes, bij het lezen van deze twee familienamen in één groepsnaam. Dat valt te begrijpen, want Devon Allman is de zoon van wijlen Gregg en Duane Betts mag “papa” zeggen tegen Dickey, beide oudjes waren stichtende leden van de instituut, dat The Allman Brothers geworden zijn. Devon heeft overigens nog méér vriendjes, want hij was zes jaar geleden ook al bij ons, toen met de Royal Southern Brotherhood, waar hij aan de zijde van Neville Brother Cyril stond, maar dit terzijde: vandaag zijn de twee jongere heren er eigenlijk simpelweg met de hedendaagse versie van de muzikale erfenis van hun ouders. O ja, ook de bassist van de band, Berry Oakley Jr. zet een traditie verder, want zijn vader stond, ook al als bassist, mee aan de wieg van de Allman Brothers Band.

    Wat u mag verwachten? Zompig eigen blueswerk, broeierige covers, gaande van Tom Petty tot Dire Straits en hedendaagse versies van de band van de oudjes, van de Brotherhood en van de diverse soloprojecten, die de heren op hun naam hebben staan. Dat wordt hier dus een zuidelijke Verenigde Staten jamband-feestje anno 2019 en vanaf nu mogen de dansschoenen echt wel uit hun doosje gehaald worden!

    last visit

    line-up

    • Devon Allman [vocals, guitar] Ι
    • Duane Betts [vocals, guitar] Ι
    • Berry Oakley Jr. [bass] Ι
    • Johnny Stachela [slide guitar] Ι
    • John Ginty [keys] Ι
    • R. Scott Bryan [percussion] Ι
    • John Lum [drums] Ι
  • Matt Schofield

  • Matt Schofield official website

    zondag 21 juli 16u15 - 17u30 UK

    Het is alweer een hele tijd geleden -dertien jaar om precies te zijn-, sinds we deze Britse gitarist hier voor het eerst over de vloer kregen. Hij werd toen steevast in één adem genoemd met Ian Siegal, met wie hij het jaar voordien de nog altijd fantastische plaat “Meat & Potatoes” gemaakt had, een samenwerking die nog vier andere platen opleverde. Ook Dana Gillespie deed bij herhaling een beroep op zijn muzikale diensten, net zoals hij met de grote Jan Akkerman op pad ging. Dat heeft allicht allemaal te maken met Matt’s ongelooflijk straffe gitaarspel, maar ook met de trio-formule, waarmee hij al bijna twintig jaar op pad is: gitaar, orgel en drums. Geen bas dus, maar of we die gaan missen? De kans is erg klein, want de typische Schofield-stew, bestaande uit ongeveer gelijke delen jazz, blues en funk, is in de loop der jaren tot een heel eigen genre uitgegroeid, waarin eigen werk mooi afgewisseld wordt met bewerkingen van klassiekers uit de blues. Matt werd opgenomen in de “Hall of Fame” van de blues, waar hij naast Clapton en Peter Green prijkt. Wij vinden dat een terechte plaats, voor één van de meest vernieuwende gitaristen die het genre de jongste decennia kende. Wedden dat u zich straks verbaasd achter de oren krabt, bij het zien en horen van wat Matt en zijn trio allemaal vermogen?

    last visit

    line-up

    • Matt Schofield [vocals, guitar] Ι
    • Jonny Henderson [Hammond B3 ] Ι
    • Evan Jenkins [drums] Ι
  • Malford Milligan & The Southern Aces

  • Malford Milligan & The Southern Aces official website

    zondag 21 juli 14u45 - 15u45 USA-NL

    Laten we wel wezen: als je acht keer tot beste zanger verkozen wordt in Austin, de hoofdstad van de live-muziek, dan betekent dat één en ander. Het is nochtans wat deze man op zijn palmares heeft staan en eigenlijk is dat allerminst verwonderlijk. Hij werkte als sessie-zanger mee aan platen van Marcia Ball, Alejandro Escovedo, Sue Foley, Stephen Bruton en Chris Smither, hielp de supergroep Storyville op weg, samen met de ritmesectie van wijlen Stevie Ray Vaughan en hij is al jarenlang de vaste zanger op de wekelijkse Blue Monday-avonden in de legendarische bluesclub Antone’s. Begin deze eeuw maakte hij twee gospelplaten en het waren uitgerekend dié twee, die in Europa de aandacht voor deze geweldige zanger deden ontstaan. De legendarische Nederlandse gitarist ging mee in bad en vandaag, drie, vier platen verder, is Malford evenveel Lagelander als Austinite geworden en in zijn begeleidingsband zitten meerdere mensen, die al eerder op ons podium stonden. U weet ook, dat wij in Peer op zondagmiddag ons vast gospelmoment hebben. Dat is dus nu aangebroken en u mag alvast de Heer beginnen te prijzen!

    last visit

    line-up

    • Malford Milligan [leadsinger] Ι
    • Roel Spanjers [piano, backings] Ι
    • Jack Hustinx [guitar, backings] Ι
    • Eric van Dijsseldonk [guitar, backings] Ι
    • Fokke De Jong [drums] Ι
    • Roelof Klijn [bass, backings] Ι
  • Tim Easton

  • Tim Easton official website

    zondag 21 juli 13u15 - 14u15 USA

    Het is zondagmiddag en dan hebben we altijd weer ons luistermoment, net voor we het laatste blik bluesgeweld opentrekken. Daarvoor hebben we deze keer een al te weinig gewaardeerde liedjesschrijver en verhalenverteller aangesproken. Hij leerde het vak in de straten van Tokyo, Parijs, Madrid, London en Dublin en leerde daar de mens observeren en er liedjes over te schrijven. John Hiatt nam hem onder zijn hoede, hij toerde met Lucinda Williams en Wilco speelde op zijn platen. Vandaag woont hij in Nashville en brengt hij een mix van Memphis en Sun Studios, met toefjes Guthrie en Dylan, zonder de blues à le Robert Johnson te vergeten. Solo en akoestisch, maar met een onnavolgbare stem en teksten, die van grote literaire klasse getuigen. Beter dan Tim Easton kun je niet verzinnen op dit moment van een festival als het onze: er mag hier niet alleen gedanst worden, maar voor het komende uur vooral geluisterd!

    last visit

    line-up

    • Tim Easton [vocals, acoustic guitar, harmonica] Ι
  • Kyla Brox

  • Kyla Brox official website

    zondag 21 juli 12u00 - 12u45 UK

    We hebben hier al even de gewoonte aangenomen om de winnaars van de European Blues Challenge op ons programma te plaatsen, tenminste als ze beschikbaar zijn en ook dit jaar is ons dat gelukt. Kyla Brox, gepokt en gemazeld in de blues, is de aanvoerster van van het viertal dat een paar maanden geleden de Azoren met verstomming sloeg en door de jury haast unaniem tot winnaar werd uitgeroepen. Nu we haar ondertussen wat beter hebben leren kennen, zijn we daar eigenlijk al iets minder verbaasd over: wat ze bijvoorbeeld aanving met Leonard Cohen’s “Halleluja”, was zonder meer adembenemend: soul en blues in perfecte harmonie en die geweldige stem zo heerlijk ondersteund door drie muzikanten, die elkaar blindelings aanvoelen. Dit wordt een zondagmiddag-moment, waarop uw nekharen overuren zullen maken!

    last visit

    line-up

    • Kyla Brox [vocals] Ι
    • Paul Farr [guitar] Ι
    • Danny Blomely [bass] Ι
    • Mark Warburton [drums] Ι
  • Beth Hart

  • Beth Hart official website

    zaterdag 20 juli 22u00 - 23u30 USA

    Vijf edities geleden mochten we, tot onze verbazing, Beth nog aankondigen als een soort “new kid on the block”, maar wat kunnen de kansen keren! Sinds Beth met Joe Bonamassa ging werken -ze maakten samen inmiddels vier platen samen- is ze in Europese blueskringen een onmisbare en vaste waarde geworden in het live-circuit.

    Dat komt, zo denken we, omdat Beth er niet alleen goed uitziet, maar vooral omdat ze door haar harde werk en door de juiste mensen te ontmoeten – van Slash en Bonamassa tot Buddy Guy, Jeff Beck en wijlen Toots Thielemans-, intussen uitgegroeid is tot de heerlijke zangeres, die ze vandaag is. Nog altijd opereert ze in het grensgebied tussen blues en soul, maar de jongste jaren durft ze zich ook aan uitstapjes naar de jazz wagen en doet ze dat, zoals ook haar twee live-platen van vorig jaar bewijzen, met veel vuur, overgave en kunde. Dat heeft ertoe geleid dat ook de muziekliefhebbers in de States haar intussen omarmd hebben en dat ze ook daar, naar het voorbeeld van Barack en Michelle Obama, steevast in staande ovaties losbarsten, als Beth een liedje gezongen heeft.

    Beth is, zullen we maar zeggen, een heuse diva geworden, een “Delicious Surprise”, waardoor we ons met graagte naar de nacht laten begeleiden: als zij gaat zingen, tikt de klok niet langer, maar gaan harten dansen en nekharen overeind staan. Dat lijkt ons een fijn vooruitzicht…

    last visit

    line-up

    • Beth Hart [vocals, piano] Ι
    • Jon Nichols [guitar] Ι
    • Bob Marinelli [bass] Ι
    • Bill Ransom [drums] Ι
  • Paul Carrack

  • Paul Carrack official website

    zaterdag 20 juli 20u00 - 21u30 UK

    Drie jaar geleden was Paul ook al bij ons en wie er toen bij was, zal zich zijn concert van toen vast herinneren: dat was namelijk een staaltje soul-blues van de allerbovenste plank. Dat we Paul dit jaar opnieuw vroegen, is deels daaraan te wijten of te danken, maar net zo goed, werden we een beetje omvergeblazen door zijn jongste plaat, ‘These Days”, die eind vorig jaar uitkwam.

    Voor een stukje, mogen we herhalen wat we in onze festivalbrochure van 2016 schreven: Paul Carrack is een man van veel muziekjes, die al te zelden de schijnwerpers haalde, die hij eigenlijk verdient. Een songwriter van zijn allure kun je haast nergens vinden en een carrière, waarin hoofd-rollen bij Ace, Squeeze en Mike & the Mechanics elkaar opvolgen…daar kun je best mee uitpak-ken. De mensen opsommen van wie hij de muziek beter maakte, live of in de studio, is haast on-begonnen werk, maar de lijst bevat wel namen als Sting, Phil Collins, The Smiths, The Eagles, Elvis Costello, Roger Waters, Diana Ross, John Hiatt, Nick Lowe, The Pretenders, Tom Jones, Van Morrison en Eric Clapton. Er zijn er niet veel die zo’n palmares kunnen voorleggen en toch blijft deze Britse Blue-Eyed-Soul man er bijzonder bescheiden bij. Het moet leuk zijn, als je het talent hebt om van een alledaags idee of een situatie die zich voor je ogen afspeelt, in géén tijd een per-fecte song weet te maken en dat is nu precies de gave die Paul heeft, naast zijn innemende podi-umverschijning en zijn Gouden Stem. We zijn wàt trots dat we u nog maar eens een topper kun-nen presenteren, die niks meer hoeft te bewijzen: het initiatief ligt helemaal bij u, want als Paul Carrack ten dans speelt, dan kun je onmogelijk zeggen dat je de liedjes niet kende. Feestje van niveau op komst ter hoogte van Peer! Soulfeestje nog wel…

    last visit

    line-up

    • Paul Carrack [ vocals, guitars, keyboard] Ι
    • Jeremy Meek [bass, vocals] Ι
    • Steve Beighton [saxophone, keyboard, vocals] Ι
    • Andy Staves [guitar, vocals] Ι
    • Dino Dukes [drums] Ι
    • Jack Carrack [drums, percussion] Ι
    • James Locke [keyboards] Ι
  • Chris Robinson Brotherhood

  • Chris Robinson Brotherhood official website

    zaterdag 20 juli 18u00 - 19u30 USA

    Toen Chris Robinson nu acht jaar geleden “tijdelijk” de stekker uit The Black Crowes trok, vlak nadat ze hier bij ons een geweldige set hadden gespeeld, had hij niet meteen heel concrete plannen, behalve dan dat hij zeker wist dat hij muziek wilde blijven spelen.Nauwelijks acht jaar later zijn we acht platen verder – de onuitputtelijke reeks live downloads en de inmiddels vier volumes tellende “Betty’s Blends” even niet meegerekend en zijn Robinson en zijn Brotherhood wereldwijd uitgegroeid tot dé referentie als het om rootsy bluesrock gaat. Dat ze nu al vier jaar na elkaar de kaap der tweehonderd concerten bereiken, zal ook wel meegeholpen hebben om die terechte reputatie te vestigen.

    Helemaal in de stijl van hun grote psychedelische voorbeeld The Grateful Dead, bewijzen Robinson en zijn maats avond na avond dat hun concerten haast religieuze ervaringen kunnen zijn: ze houden van lange songs, gooien hun energie kwistig uit over hun publiek en wisselen hun eigen, hedendaagse composities af met perfect gekozen en welgemikte covers van Carl Perkins en Hank Ballard tot Jimmy Reed.

    Dat is de blues van vandaag en de songs van Chris en gitarist Neal Casal zijn op perfecte leest geschoeid om in het komende uur ons publiek, u dus, tot een kolkende massa om te toveren. Hier geldt slechts één richtlijn: laat u vooral gaan en probeer zeker niet deze bijzondere ervaring uit de weg te gaan!

    last visit

    line-up

    • Chris Robinson [vocals, guitar] Ι
    • Neal Casal [guitar] Ι
    • Tony Leone [drums] Ι
    • Adam MacDougall [keys] Ι
    • Jeff Hill [bass] Ι
  • Honey Island Swamp Band

  • Honey Island Swamp Band official website

    zaterdag 20 juli 16u15 - 17u30 USA

    Wat zou een festival als het onze zijn, zonder een fikse scheut New Orleans blues? Van het antwoord op die vraag zijn we ons zeer bewust en dus probeerden we nog maar eens dit vijftal naar hier te halen en deze keer lukte het nog ook! Deze jongens zijn wat je zou kunnen noemen “ New Orleans favourite sons”: ze stoppen alles in hun muziek, wat je aan The Crescent City doet denken: van blues en rock tot jazz en funk. De hele eclectische aanpak, die zo kenmerkend is voor de stad, die door orkaan Katrina zo lelijk werd toegetakeld, maar er nu stilaan helemaal bovenop komt. Deze band staat symbool voor de levenslust en de overlevingsdrang van de stad waar hij vandaan komt. Op hun plaatwerk hoor je mensen als Tab Benoit, Ivan Neville en Luther Dickinson een eindje meespelen en die namen staan garant voor kwaliteit: ze zetten de straffe songs van de vijf nog meer in de spots, zodat ze nog meer gaan schitteren.

    Vandaag staan de heren hier helemaal als hun eigenste zelve en dat betekent een flinke portie “Bayou Americana”, helemaal in de geest van Little Feat en van The Band ten tijde van “Big Pink”.

    Wij weten het nu al: hun doortocht zal ernstige gevolgen hebben voor de omvang van hun fanbase in Europa. Die gaat een sprong voorwaarts maken, zoals we er nog maar zelden een meemaakten. Bereid u maar beter voor op wat wel eens “de gebeurtenis van deze editie” van uw favoriete festival zou kunnen worden!

    last visit

    line-up

    • Aaron Wilkinson [mandolin, guitar, harmonica, vocals] Ι
    • Chris Mulé [guitar, vocals] Ι
    • Sam Price [bass, vocals ] Ι
    • Garland Paul [drums, vocals] Ι
    • Trevor Brooks [keyboards] Ι
  • 50 YEARS NEIL YOUNG

  • 50 YEARS NEIL YOUNG

    zaterdag 20 juli 14u45 - 15u45 BE

    We schrijven nu eenmaal 2019 op onze kalender en dus valt er weer heel wat te vieren. De vijftigste verjaardag van Neil Young’s eerste twee soloplaten, bijvoorbeeld. Die kwamen er nauwelijks zes maanden tijd: de titelloze debuutplaat in november 1968 en “Everybody Knows This Is Nowhere” in mei 1969. Die fameuze tweede plaat, waarop klassiekers als “Cinnamon Girl”, “Down By The River” en “Cowgirl In The Sand” stonden, was voor velen onder ons een wezenlijk deel van onze jeugd. Die plaat was ook de eerste, waarop Ome Neil samenwerkte met de band die vanaf toen Crazy Horse zou heten en waarmee hij de rockmuziek een nieuw uitzicht zou geven.
    Reden tot herdenken dus en de band, die dat muzikaal voor mekaar krijgt, is een verzameling topmuzikanten van bij ons, zoals u hiernaast kunt lezen. Onversneden nostalgie in superdeluxe verpakking en u mag alvast de luchtgitaar bovenhalen!

    last visit

    line-up

    • Gertjan Van Hellemont [vocals, guitar] Ι
    • Bjorn Eriksson [vocals, guitar] Ι
    • Guy Swinnen [vocals, guitar] Ι
    • Patrick Riguelle [vocals, guitar] Ι
    • Axl Peleman [vocals, bass] Ι
    • Piet De Pessemier [vocals, guitar] Ι
    • Ron Reuman [vocals, drums] Ι
    • Jan Hautekiet [keys] Ι
  • ANTHONY GOMES

  • ANTHONY GOMES official website

    zaterdag 20 juli 13u15 - 14u15 USA

    Half Canadees, half Portugees is deze jonge gitaarheld vorig jaar helemaal doorgebroken met zijn vierde plaat, heel passend getiteld: “Peace, Love and Loud Guitars”. Dat vat redelijk goed samen waar de jongeman voor staat: hij is begaan met de medemens, richtte daartoe een stichting op, die hij “Music is the Medicine” doopte en laat langs die weg anderen meegenieten van zijn steeds groter wordend sukses. Een kerel met een hart dus, maar ook een verschrikkelijk goeie gitarist, die alles opgeslagen heeft wat hij van de oude bluesmen geleerd heeft. Hij brouwt er zijn eigen siroopje mee, dat, naar zijn zeggen, de blues weer “gevaarlijk” wil laten klinken. Op plaat doet zijn muziek dat alvast wel en live kreeg hij al mensen als Eric Clapton, Jonny Lang, Toby Keith en Morgan Freeman over de vloer. En nu u dus: u bevindt zich vanaf nu in nog fraaier gezel-schap dan pakweg een uur geleden!

    last visit

    line-up

    • Anthony Gomes [vocals, guitar] Ι
    • Jeremy Howard [drums] Ι
    • Sean Holland [bass] Ι
  • TRAVELLIN’ BLUE KINGS

  • TRAVELLIN’ BLUE KINGS official website

    zaterdag 20 juli 12u00 - 12u45 BE - NL

    Toen begin dit jaar de debuutplaat van deze vier heren van stand uitkwam, wisten de recensen-ten van over de Grote en de Kleine Plas niet welke superlatieven ze eerst moesten bovenhalen. Wij hier konden een monkellachje daarbij niet onderdrukken, want wij kénnen die vier heren namelijk al een hele tijd: twee van hen komen uit Howlin’ Bill, twee uit The Electrophonics en zij stonden dus al eerder op ons podium, maar niet in deze samenstelling, zodat de verrassing voor u mis-schien even groot zal zijn als voor de genoemde recensenten: hun blues leidt van Memphis naar Chicago, van Texas tot het London van de Brit Blues. Voor zo’n reizen heb je niet veel, maar wel heel bijzondere brandstof nodig en dat zijn deze heren: 4 gallons of dynamite gasoline. Hold on to your underwear!

    last visit

    line-up

    • Stephan Hermsen [vocals, harp, guitar] Ι
    • Jimmy Hontelé [guitar] Ι
    • Winne Penninckx [bass] Ι
    • Marc Gijbels [drums] Ι
  • THE WOODSTOCK ’69 REVUE

  • THE WOODSTOCK ’69 REVUE

    vrijdag 19 juli 23u15 - 1u00 BE

    We zitten nu eenmaal in het decennium van de “50 jaar geleden”-herdenkingen en daar kregen we ook de voorbije twee jaar al aardige voorbeelden van. Deze keer gaan we dus voor Woodstock, dat iconische festival dat over een kleine maand zijn vijftigste verjaardag viert.

    Voor deze Revue staken koppen-met-stemmen van bij ons de euh…koppen bij elkaar om de helden van toen waardig te doen herleven. Wie ze zijn, leest u hiernaast, wie ze “spelen en zingen”, laat zich raden: Joe Cocker en Jimi Hendrix, Janis Joplin en CSNY, CCR en de vrienden van dit huis, Canned Heat.

    De band achter de stemmen verdiende al menig spoor: de ritmesectie begeleidt steevast James Harman, als die naar Europa komt, de gitarist speelt nog tig andere instrumenten en de toetsenman speelt in ongeveer honderd groepen, als hij niet bezig is met het samenstellen van de affiche van dit festival. Gaan we met z’n allen voor een “party like it’s 1969”?

    last visit

    line-up

    • Jan Bas [vocals] Ι
    • Stijn Meuris [vocals] Ι
    • Cedric Maes [guitar, vocals] Ι
    • Jolien Thijs [vocals, piano] Ι
    • Davy Deckmijn [drums] Ι
    • Patrick Cuyvers [B3 - piano] Ι
    • Stefan Kelchtermans [bass] Ι
    • Davy Jansen [pedalsteel, vocals] Ι
    • Piet De Pessemier [vocals, accoustic guitar] Ι
    • Jimmy Schrijvers [guitar] Ι
    • Nico Vanhove [drums] Ι
  • Tiny Legs Tim

  • Tiny Legs Tim official website

    vrijdag 19 juli 21u45 - 22u45 BE

    Toen Gentenaar Tim De Graeve vier jaar geleden debuteerde op ons podium, konden we over hem nog schrijven dat hij niet langer de man in de schaduw was, maar zich bij ons omringde met drie topmuzikanten.
    Wie de inlandse blues-scene een beetje gevolgd heeft, weet drommels goed hoe het parcours van Tim er sindsdien uitziet: EP’s, LP’s en CD’s volgden elkaar in hoog tempo op en ze waren alle van even hoog niveau, al zijn we zo vrij een lichte voorkeur te hebben voor de jongste, “Elsewhere Bound”. Die maakte hij in New Orleans en dat is eraan te horen: de broeierigheid van de blazers, de huilende slide en de jankende mondharmonica…het doet allemaal heel erg denken aan “The Big Easy”, al kun je ook niet om de uitstapjes naar Woodstock en de Mali-Blues heen. Dit is de Tim van vandaag: een kerel die zich, zonder franjes, naar de top van de hedendaagse Europese blues gewerkt heeft.

    last visit

    line-up

    • Tiny Legs Tim [vocals, guitar] Ι
    • Steven Troch [harmonica] Ι
    • Tom Callens [horns, bariton, tenor sax] Ι
    • Frederik Van den Berghe [drums] Ι
    • Mark De Maeseneer [tenor sax] Ι
    • Marie-Anne Standaert [trumpet] Ι
    • Yves Fernandez [trumpet] Ι
    • Luc Vermeir [piano] Ι
    • Filip Vandebril [bass, upright bass] Ι
    • Amel Serra García [percussion] Ι
  • PIET VAN DEN HEUVEL & BAND

  • PIET VAN DEN HEUVEL & BAND

    vrijdag 19 juli 20u15 - 21u15 BE

    Er zijn nogal wat mensen, die Piet Van den Heuvel tot de top-3 van Belgische zangers rekenen en wij denken dat ze daar alle redenen toe hebben: niet alleen staat Piet er nog altijd, 38 jaar nadat hij met Scooter de Radio 2-zomerhit won: hij heeft in de decennia die sindsdien verstreken, met zowat alles en iedereen gewerkt, die oog heeft voor melodie en harmonie, van Clouseau tot Bart Peeters, van Yasmine tot The Scabs.

    Onder eigen naam maakte hij een ronduit fantastische plaat “Meanwhile at the Moonparlor”, die helaas te weinig werd opgepikt door het publiek, maar door de kritiek stevig werd omarmd. Voor zijn passage van vandaag graaide hij in zijn repertoire van Americana, roots, soul en gospel en brengt hij een waarlijke groep topmuzikanten mee, met inbegrip van Mike Smeulders, de accordeonist van Bart Peeters en bassist Bart Buls, die, zo hopen we toch, iets zal mogen zingen uit zijn recente “Parallel Minds”.

    last visit

    line-up

    • Piet Van den heuvel [guitar, percussion, lead vocals] Ι
    • Mike Smeulders [accordion, keyboards, vocals] Ι
    • David Piedfort [guitars, mandolin, slides, vocals] Ι
    • Pieter Doms [drums, percussion, vocals] Ι
    • Bart Buls [bass, guitar, vocals] Ι
    • Sammi Van den Heuvel [backings + percussion] Ι
  • BLACK CAT BISCUIT

  • BLACK CAT BISCUIT official website

    vrijdag 19 juli 19u00 - 19u45 BE

    U kent ons stilaan en dus weet u dat we ook onze 35ste editie aftrappen met bluestalent uit eigen regio. Helemaal “jong” kun je deze vijf kerels niet echt meer noemen, want als je alle jaren zou bijeentellen, die ze al de hort op gingen met bands als Doctor Rhythm, The Rhythm Bombs, Big mama’s Kitchen, Elmore D. en Six Pack, dan kom je vast in de buurt van de leeftijd van de gemiddelde festivalbezoeker hier.

    In deze formatie bestaan ze nu vier jaar, ze wonnen vorig jaar de Belgian Blues Challenge en een paar maanden geleden vielen ze op de European Blues Challenge in Portugal maar net naast het podium. Hun debuutplaat “That’s How The Cookie Crumbles” is redelijk recent, maar hun mix van West Coast Swing, Shuffle, Jazz en Boogie is hoogst hedendaags en je kunt er bij relaxen, meewiegen of heus dansen. Aan u de keuze!

    last visit

    line-up

    • Yasser [lead vocals, guitar] Ι
    • Patrick ‘P.Daddy Alley’ Indestege [upright bass] Ι
    • Jeffrey Gijbels [drums] Ι
    • Stanley Patty [guitar] Ι
    • Mr Mark Sepanski [harmonica] Ι
30th anniversary